Introduction
นี่....เชื่อเรื่องปาฏิหาริย์รึเปล่า?
กริ๊งงงง เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นในห้องที่เงียบสนิท...
ปลุกให้ชายร่างสูงที่นอนอยู่บนเตียงตื่นขึ้นมาจุง ยุนโฮ ...
ผู้จัดการฝ่ายบุคคลของบริษัทชื่อดังแห่งหนึ่งในโซล...ใบหน้าที่เย็นชานั้น...ราวกับทำงานอยู่ตลอดเวลา
ยุนโฮมองไปที่ข้างๆตัว...ร่างบางยังคงหลับใหลอยู่...ร่างสูงลงจากเตียงก่อนเดินเข้าห้องน้ำไป
ปัง...เสียงปิดประตูห้องน้ำปลุกให้ใครอีกคนตื่นขึ้นมา...คิม แจจุง
ครีเอทีฟของบริษัทออกแบบเล็กๆ ใกล้แมนชั่น...ใบหน้าที่หวานสวยกลับไม่มีรอยยิ้มอยู่เลย...ร่าง บางมองไปที่ประตูห้องน้ำก่อนถอนใจออกมา ก่อนจะลุกจากเตียงแล้วเดินไปที่ห้องน้ำ
ยุนโฮ ขอแปรงสีฟันหน่อยสิ แจจุงเคาะประตูห้องน้ำก่อนบอกร่างสูงที่อยู่ในห้องน้ำ
อืม ยุนโฮตอบเบาๆ เพราะว่าเค้าก็กำลังแปรงฟันอยู่เหมือนกัน...ร่างสูงหยิบแปรงสีฟันที่อยู่ใน แก้วอีกอัน แล้วเปิดประตูห้องน้ำก่อนส่งให้ร่างบาง
ยาสีฟันด้วยสิ แจจุงยื่นแปรงสีฟันกลับ ยุนโฮรับมาก่อนบีบยาสีฟันใส่แปรงให้แจจุง แล้วส่งให้แจจุงอีกครั้ง
แจจุงรับแปรงสีฟันมาก่อนเดินไปที่อ่างล้างจานในโซนห้องครัว
อีกแล้ว... แจจุงพึมพำเมื่อเห็นแปรงสีฟันในมือ...[YunYun] ลายมือของเค้าอยู่บนแปรงสีฟันของยุนโฮ...แจจุงล้างยาสีฟันออก ก่อนเดินนั่งรอที่โซฟา ไม่นานนักยุนโฮก็ออกมาจากห้องน้ำ
นายใช้แปรงสีฟันฉันอีกแล้วนะ แจจุงบอกยุนโฮที่เดินสวนออกมา
โทษที ยุนโฮตอบก่อนเดินไปแต่งตัว แจจุงมองตามร่างสูงก่อนเดินเข้าห้องน้ำไป...
วันนี้เจอกันนะ ที่เดิม 4 โมง ยุนโฮบอกแจจุงที่กำลังผูกเนคไทให้เค้าอยู่กลิ่นแชมพูหอมๆ อยู่ใกล้ๆ...ลำคอ ขาวๆ...ใบหน้าที่งดงามนั้น...ไม่มีรอยยิ้ม...มันเป็นแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไร กันนะ
อืม แจจุงตอบเบาๆ ก่อนดึงเนคไทขึ้น แล้วจัดให้เรียบร้อย
เสร็จแล้ว...ตั้งใจทำงานล่ะ แจจุงบอกร่างสูง ยุนโฮพยักหน้า ก่อนก้มลงหอมแก้มแจจุงเบาๆ
บาย ทั้งสองคนพูดออกมา ยุนโฮออกจากห้องไป ส่วนแจจุงเดินไปนั่งที่โต๊ะเขียนแบบที่อยู่ในห้อง...สายตาเหลือบไปเห็นรูป ถ่ายของตัวเองกับยุนโฮ...รอยยิ้มที่ดูมีความสุขอยู่ในรูปนั้น...นั่นมัน นานขนาดไหนกันนะ...จำไม่ได้....แจจุงละสายตาจากรูปนั้นก่อนเริ่มทำงานของตัวเอง...
หนาวชะมัด แจจุงพึมพำก่อนขยับผ้าพันคอสีขาวให้มาปิดปากไว้...หนาวเป็นบ้า...นี่ยุนโฮมัวทำอะไรอยู่นะ
แจจุงมองนาฬิกา 5 โมงเย็นแล้ว...แจจุงถอนใจก่อนมองไปที่ตึกสูงตระหง่านตรงหน้า...
แล้ว ก็บอกให้มาตั้งแต่ 4 โมง แจจุงพึมพำก่อนมองไปรอบๆ มีคู่รักหลายคู่เดินผ่านไปมา...แจจุงแค่นยิ้ม...ภาพพวกนั้นระหว่างเขากับ ยุนโฮ...มันนานแค่ไหนแล้วนะ...นานเสียจนจำไม่ได้...
อ้าว แจจุง รอยุนโฮเหรอ? เสียงของใครเรียกเค้า แจจุงเงยหน้าขึ้นมอง...รอยยิ้มที่คุ้นเคยอยู่ตรงหน้า
ยูชุน จุนซูล่ะ? แจจุงถามหาคนรักของเพื่อน
พอดีวันนี้ จุนซูกลับบ้านน่ะ คุณแม่ไม่ค่อยสบาย ยูชุนบอก
ให้รอเป็นเพื่อนมั้ย? ยูชุนถาม แจจุงส่ายหน้า
ไม่เป็นไรหรอก...เดี๋ยวก็คงมาแล้วล่ะ แจจุงบอก มีไอขาวๆออกมาจากปากเวลาพูด
อ่ะ ใส่นี่ไว้ จะได้ไม่เป็นหวัด ยูชุนถอดหมวกของตัวเองให้แจจุง...แจจุงยิ้มขอบคุณ
ขอบใจนะ แจจุงยิ้มเล็กน้อยให้ยูชุน...คนรักเก่า...
งั้นไปนะ ยูชุนบอกลาร่างบางก่อนเดินไปทางสถานีรถไฟ แจจุงมองตามเล็กน้อยก่อนก้มมองนาฬิกา...สายอีกแล้วนะ ยุนโฮ
ทำไมมาช้าแบบนี้ล่ะ? แจจุงถามคนตรงหน้าน้ำเสียงไม่พอใจ...เกือบหนาวตาย
งานยุ่งน่ะ ยุนโฮตอบปัดๆ ไป แจจุงมองออกไปข้างทาง...เบื่อเหลือเกิน
เมื่อกี้คุยกับใครเหรอ? ยุนโฮถามแจจุงเสียงเรียบ
ก็เห็นอยู่แล้วนี่ ว่าคุยกับยูชุน แจจุงตอบห้วนๆ โดยไม่มองคนรัก
อืม...ยังคุยกันอยู่สินะ? ยุนโฮถาม แจจุงถอนใจออกมา
พอทีเถอะ ยุนโฮ...ฉันกับยูชุนเป็นเพื่อนกัน แจจุงตอบก่อนถอนใจอีกครั้ง
ฉันไม่ได้ว่าพวกนายเป็นอย่างอื่นซะหน่อย หรือว่าใช่? ยุนโฮเริ่มถามเสียงดัง...เค้าไม่ชอบเวลาที่แจจุงถอนใจ...สีหน้าของแจจุงเหมือนเหนื่อยใจ...เบื่อ...เบื่อเค้างั้นเหรอ?
เราเลิกพูดเรื่องนี้เถอะ แจจุงตัดบทก่อนเดินนำไปโดยไม่สนใจยุนโฮที่ยืนอยู่
ยุนโฮมองตามแผ่นหลังของคนรักก่อนถอนใจออกมาแรงๆ...
ผมไม่รู้ว่าระหว่างผมสองคนมีอะไรกั้นอยู่
แต่ว่าไม่ใช่ความรักแน่ๆ...
ระหว่างเรา...ยังมีความรักหลงเหลืออยู่บ้างมั้ยนะ?
ผมถามตัวเองแบบนั้นเสมอ...
อีกแล้ว... แจจุงพึมพำก่อนก้มมองนาฬิกา..5 โมงครึ่ง...ในมือถือตั๋วหนังไว้...รอบ 6 โมงเย็น
ขอโทษที งานยุ่งน่ะ ยุนโฮพูดทันทีที่เดินมาถึง แจจุงถอนใจ
ถ้ารู้ว่างานยุ่งแล้วนายจะนัดฉันออกมาทำไม? แจจุงถามเสียงดัง...เหนื่อยเหลือเกินกับความสัมพันธ์แบบนี้ เป็นคนรักที่เข้ากันไม่ได้...
แจจุงก็ฉันขอโทษแล้วไง ไม่พอใจรึไง? ยุนโฮถามก่อนปลดเนคไทให้หลวม...
ฮะ? ไม่พอใจ? นายถามฉันแบบนี้เหรอ? ให้ตายเถอะ จุง ยุนโฮ! แจจุงถามน้ำเสียงไม่พอใจ แล้วเดินหนีไปเลย...
แจจุง ยุนโฮเรียกชื่อคนรักเสียงดัง ก่อนถอนใจออกมา...
จะไปไหนก็ไปเลย! ยุนโฮตะโกนไล่หลังก่อนเตะอากาศด้วยความโมโห ไม่สนใจผู้คนที่มองเค้าอยู่... ความสัมพันธ์ที่ย่ำแย่...ทำไมแจจุงไม่หัดเข้าใจบ้าง เค้าทำงานหนักทุกวัน...แล้วยังมาทำตัวแบบนี้อีก...
โครม!!! เสียงอุบัติเหตุอยู่ไม่ไกลนัก เสียงคนกรีดร้องด้วยความตกใจ...
ยุนโฮหันขวับไปทันที...ไม่รู้ทำไม แต่เหมือนกับขาของเค้าสั่งให้เค้าวิ่งไปที่นั่น...ไม่ใช่หรอก...จะเป็นไป ได้ยังไงเล่า..ก็เมื่อกี้..แจจุงอยู่ที่นั่น...
ตายแล้ววว ผู้หญิงหลายคนปิดปากด้วยความตกใจ...บางคนได้แต่เบือนหน้าหนีภาพตรงหน้า...
ยุนโฮยืนนิ่ง เค้ารู้สึกเหมือนถูกอะไรหล่นใส่หัวแรงๆ จนล้มทั้งยืน...
แจจุง ราวกับพูดไม่ออก...แจจุงนอนนิ่งอยู่ที่พื้นถนน ผ้าพันคอสีขาวนั้นเปรอะไปด้วยเลือด...เลือดสีแดงฉานค่อยๆ ซึมออกมาเรื่อย ๆ...ราวกับมันจะไม่ยอมหยุด
แจจุง...แจจุง... ยุนโฮรู้สึกเหมือนลุกไม่ได้ เค้าแทบจะคลานไปหาคนรักที่นอนนิ่งอยู่บนพื้นถนนนั้น ใบหน้าที่ดูสวยงามนั้นซีดขาว...
ช่วยด้วยครับ...ใครก็ได้ช่วยด้วย ยุนโฮตะโกนออกมาราวกับบ้าคลั่ง...ใครก็ได้..ช่วยด้วย...
แจจุง อย่าเป็นอะไรไปนะ แจจุง ยุนโฮเรียกคนรักที่ไม่รู้สึกตัวราวกับเสียสติ เตียงสีขาวถูกย้อมไปด้วยเลือด เครื่องช่วยหายใจถูกสวมไว้
คนไข้ฉุกเฉินถูกรถชน เปลี่ยน เสียงพนักงานในรถพยาบาลวิทยุกลับไปที่โรงพยาบาล ยุนโฮเหมือนไม่ได้ยินอะไร เค้าบีบมือที่เย็นเฉียบของคนรักไว้แน่น
แจจุง! ยุนโฮเรียกแจจุงเสียงดัง เมื่อร่างของแจจุงกระตุกอย่างแรง เครื่องช่วยหายใจมีเลือดเปรอะอยู่...
CPR CPR เสียงนางพยาบาลบอกเพื่อนก่อนจะส่งสายยางอะไรบางอย่างให้กันร่างของแจจุงก ระตุกอีกหลายครั้ง...ราวกับจะหนีจากใครบางคนที่กำลังจะฉุดพรากเอาวิญญาณไป จากร่างนี้
[จะไปไหนก็ไปเลย!] คำพูดที่จะไม่พูดอีกเป็นครั้งที่สอง...
ยุนโฮ แจจุงล่ะ? ชางมินเพื่อนที่ทำงานของแจจุงถามทันทีที่มาถึง...
...แจจุง... ยุนโฮไม่ตอบอะไร ร่างสูงได้แต่พึมพำชื่อคนรักเท่านั้น...เสื้อสีขาวราคาแพงเปื้อนไปด้วยเลือดสีแดงสด...
นาย... นายมัน... ยูชุนเดินตรงไปที่ร่างสูงที่ยืนอยู่...อยากจะถามว่าทำไมไม่ดูแลแจ จุงให้ดี...อยากจะชกหน้าไอ้คนที่ยืนอยู่ตรงหน้านัก
ยูชุน..พอเถอะ จุนซูดึงเสื้อคนรักไว้ตอนนี้ยุนโฮดูเลื่อนลอยราวกับไม่มีสติ... ยูชุนถอยกลับมาก่อนชกไปที่กำแพงแรงๆ จุนซูได้แต่มองคนรัก...ไม่รู้ว่าควรจะทำยังไงดีหลังประตูสีขาวนั้น มีอยู่สองอย่างคือ ความเป็น กับ ความตาย
หมอครับ เพื่อนผมเป็นไงบ้างครับ? ทุกคนแทบจะวิ่งเข้าไปชนหมอ
ทางเราพยายามเต็มที่แล้วครับ...คนไข้ทนพิษบาดแผลไม่ไหว คำพูดของหมอถูกเว้นไป...ไม่มีอยากเดาคำพูดต่อไป...หมายความว่ายังไง
หมอเสียใจด้วยนะครับ คนไข้เสียชีวิตแล้วครับ
"คนเรากว่าจะรู้ว่าอะไรที่สำคัญ...ก็ตอนที่เสียสิ่งนั้นไปแล้ว"
Part 1
คนไข้เสียชีวิตแล้วครับ คำพูดของหมอดังก้องไปมาในหัวของผม เหมือนเสียงสะท้อนที่อยู่ในน้ำ ก้องไปมาฟังไม่เข้าใจ แต่ถึงแบบนั้นขาของผมก็อ่อนแรงลงเฉยๆ...ใบหน้าผมชาจนแทบจะไม่รู้สึกอะไร เหมือนประสาทสัมผัสทั้งหมดไม่ทำงาน...ไม่รู้สึก..ไม่ได้ยิน...มองไม่เห็น อะไรเลย...
"ยุนโฮ.." เสียงนั้นเป็นเสียงสุดท้ายที่ได้ยินก่อนทุกอย่างจะมืดสนิท...
"ขอโทษนะ รอนานรึเปล่า?" ยุนโฮถามทันทีที่วิ่งมาถึง
"ไม่หรอก ฉันพึ่งมาน่ะ" ร่างบางตรงหน้าบอกยิ้มๆ
"ไปกันเถอะ" ยุนโฮบอกก่อนคว้ามือแจจุง...มือนั้นเย็นเฉียบ...
"มารอนานแล้วสินะ ขอโทษทีนะ" ยุนโฮบอกคนข้างๆ แจจุงส่ายหน้าเล็กน้อย
"ไม่เอาน่า.." แจจุงพยายามจะชักมือออกจากมือของยุนโฮที่เกาะกุมอยู่...ยุนโฮยกมือของเค้าไปใกล้ๆริมฝีปากของตัวเองก่อนเป่ามันเบาๆ
"อุ่นมั้ย?" ยุนโฮถามยิ้มๆ แจจุงพยักหน้า แก้มใสนั้นแดงระเรื่อ ยุนโฮยิ้มกว้างก่อนจะจับมือของร่างบางใส่กระเป๋าเสื้อโค้ทของตัวเอง
"แจจุงไม่ชอบบะหมี่เหรอ?" ยุนโฮถามคนตรงหน้า ที่เอาแต่เขี่ยเส้นไปมา
"เปล่าน่ะ..." แจจุงส่ายหน้า
"วันนี้กินบะหมี่ไปก่อนแล้วกันนะ" ยุนโฮบอกสีหน้าเศร้า แจจุงคงไม่เคยกินอาหารที่ร้านข้างทางแบบนี้มาก่อน....
"คือจริงๆ แล้ว...ฉันใช้ตะเกียบไม่เป็น" แจจุงบอกยุนโฮเสียงเบา...เค้ารู้ว่ายุนโฮคงกำลังเอาตัวเองไปเปรียบเทียบกับ คนรักเก่าของเค้าแน่ๆ....ปาร์ค ยูชุน ผู้ชายที่พร้อมไปซะทุกอย่าง...
"อะไรนะ? ใช้ตะเกียบไม่เป็น??" ยุนโฮถามเสียงดังจนคนทั้งร้านหันมามอง แจจุงฟาดไปที่แขนร่างสูงเบาๆ...
"ขอโทษที" ยุนโฮพยายามกลั้นหัวเราะ ตอนนี้แจจุงหน้าแดงมากเพราะความอาย...พูดซะดังเลย
"นี่ๆ ทำตามฉัน...แบบนี้" ยุนโฮทำให้แจจุงดู มือเรียวเล็กนั้นทำตาม แม้จะทุลักทุเลไปบ้างแต่ก็ผ่านไปได้ด้วยดี
"กินบะหมี่นี่เหนื่อยจังนะ" แจจุงพูดขึ้นก่อนกระชับเสื้อหนาวให้แน่นขึ้นอีก
"ขอโทษนะ...แต่ว่าเดือนหน้าน่ะ ฉันก็จะได้โบนัสแล้ว จะพาแจจุงไปที่ร้านหรูๆ เลย" ยุนโฮบอกร่างบาง
"ไม่เป็นไรหรอก จริงๆ แล้วกินที่ไหนก็ได้..." แจจุงพูดก่อนเว้นหายใจพักนึง
"แค่มีนาย ก็พอแล้วล่ะ" แจจุงพึมพำเสียงเบา แต่ก็พอที่ยุนโฮจะได้ยิน...แจจุงก้มหน้าลงไม่กล้ามองหน้าอีกฝ่าย
"ฉันก็เหมือนกัน" ยุนโฮตอบ ก่อนก้มมองรองเท้าตัวเอง ทั้งสองคนไม่มีใครพูดอะไรออกมาอีกเลย
...ท่ามกลางเมืองใหญ่ที่สับสนวุ่นวาย...มีสิ่งที่เรียกว่าความรักอยู่...
...ผมคิดว่าผมเจอแล้วล่ะ...ความรัก...
อ่ะ...อืมมม ร่างสูงครางออกมาเบาๆ อากาศหนาวจังเลย
ยุนโฮเป็นยังไงบ้าง? ร่างบนเตียงลืมตาขึ้นเล็กน้อย...ชางมิน
"นี่มันกี่โมงแล้วเนี่ย?" ยุนโฮถามอยู่ๆ ก็ฝันเห็นเรื่องเมื่อก่อน...เรื่องที่ผ่านมานานมากแล้ว
"5 ทุ่ม แล้ว" ชางมินตอบ ยุนโฮลุกขึ้น เค้าสะบัดหัวไล่ความเพลียออกไป...ว่าแต่ชางมินมาทำอะไรที่นี่...ยุนโฮมองไป รอบๆ ที่นี่มันที่ไหนกัน
"ตายล่ะ? 5 ทุ่ม? แจจุงโกรธแน่เลย" ยุนโฮรีบวิ่งเข้าห้องน้ำไปล้างหน้าล้างตา...ไม่รู้ล่ะว่ามาอยู่ที่นี่ได้ยังไงขอกลับบ้านก่อนแล้วกัน
"เสื้อผ้าฉันล่ะ?" ยุนโฮถามชางมิน จะให้ใส่ชุดโรงพยาบาลไปคงไม่ดีมั้ง
"ยุนโฮ...แจจุงน่ะ...ตายแล้วนะ"
"ตลกน่า นายนี่ชอบล้อเล่นอยู่เรื่อยเลย ไปล่ะๆ" ยุนโฮรีบคว้าเสื้อผ้าของตัวเองที่อยู่ในถุงขึ้นมา
"ยุนโฮ! แจจุงน่ะตายแล้วจริงๆ" ชางมินบอกเสียงดัง ยุนโฮหันไปมองหน้าชางมินที่ตอนนี้เต็มไปด้วยน้ำตา
"ไม่จริง..." ยุนโฮพึมพำ เหมือนพูดไม่ออก เค้ามองเสื้อสีขาวในมือของตัวเอง...เสื้อสีขาวนั้นเปรอะไปด้วยเลือด...ราวกับทุกอย่างกำลังบอกความจริงกับเค้า
"แจจุงน่ะ...ตายแล้ว..." ถ้อยคำของชางมินก้องไปมาอยู่ในหัวของเค้า...ราวกับถูกตบหน้าฉาดใหญ่จนหน้าชา
"ไม่..." ยุนโฮได้พึมพำ รอยเลือดพวกนี้....
เมื่อวานนี้เค้านัดแจจุงไว้....ใช่ๆ แล้วเค้าก็ไปช้าเหมือนทุกครั้ง
แล้วก็ทะเลาะกัน...แล้วแจจุงก็เดินหนีไป...
โครม! เสียงผู้คนหวีดร้อง...พอเค้าเดินไปถึง
แจจุงอยู่ที่นั่น...ร่างบางนอนจมกองเลือดอยู่บนถนน
ไม่ว่าจะเรียกร่างนั้นกี่ครั้ง...แจจุงก็ไม่รู้สึกตัว
ไม่แม้แต่จะลืมตาตื่นขึ้นมา...
ผมรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจมลงไป...จมลงไปเรื่อยๆ...สู่โลกที่มืดมิดและน่ากลัวที่สุด...
"ไปหาแจจุงกันนะ" ชางมินบอกยุนโฮที่นั่งอยู่ที่พื้น ยุนโฮลุกตามแรงดงของคนตรงหน้าอย่างง่ายดาย ราวกับร่างกายของเค้าไม่สั่งการใดๆ
ชางมินพายุนโฮมาหยุดที่หน้าประตูสีขาวบานนึง...หลังประตูนี้มีอะไรเหรอ?...เป็นคำถามที่ดังอยู่ในใจ...ทั้งๆ ที่รู้คำตอบอยู่แล้ว
ยุนโฮค่อยๆ เปิดประตูออกช้าๆ....รู้สึกว่าในห้องนั้นเย็นยะเยือก...ชางมินพายุนโฮไปหยุดที่ข้างเตียงๆ นึง...รอบๆ เตียงมียูชุนกับจุนซู และเพื่อนที่ทำงานของแจจุงยืนอยู่
ทุกๆ คนถอยออกมาช้าๆ เพื่อให้เค้าได้ไปใกล้เตียงนั้นอีก...มันไม่ใช่สิ่งที่เค้าอยากทำเลยสักนิด....ไม่มีใครพูดอะไรเลย มีแต่เสียงสะอื้นดังอยู่ในห้องนั้น
ยุนโฮไม่กล้าจะมองไปที่เตียงนั้น....ยุนโฮลืมตาขึ้นช้าๆ...ทุกอย่างจะไม่ใช่ แบบที่เราคิด...ทุกอย่างจะเป็นแค่ความฝัน...เค้าบอกตัวเองแบบนั้น
"แจจุง...." ยุนโฮพึมพำออกมาเมื่อเห็นใบหน้าของคนที่นอนบนเตียงนั้น...ใช่ แจจุงนอนอยู่บนนั้น...ใบหน้าที่สวยงามราวกับภาพวาดที่ไร้สีสัน ไม่มีอะไรที่บ่งบอกว่าร่างบางยังมีชีวิตอยู่ แม้แต่ลมหายใจ
แจจุง.... ราวกับลำคอแห้งผากเสียจนไม่สามารถเอ่ยคำใดออกมาได้.....ยุนโฮเอื้อมมือที่ สั่นเท่าไปสัมผัสใบหน้าอีกฝ่ายเบาๆ...ใบหน้านั้นเย็นเฉียบ
แจจุง...แจจุง...แจจุง.. ยุนโฮได้แต่เรียกชื่อคนรักซ้ำไปซ้ำมา
ตื่นสิ...ตื่นขึ้นมา...แจจุง ยุนโฮโน้มลงไปใกล้ซุกจมูกไปที่แก้มของอีกฝ่าย น้ำตามากมายไม่รู้มาจากที่ไหน หยดน้ำใสๆ มากมายหยดแล้วหยดเล่า รดรินลงบนใบหน้าของร่างไร้วิญญาณนั้น
ขอโทษแจจุง...ฉันขอโทษ ยุนโฮสัมผัสริมฝีปากที่เย็นเฉียบเบาๆ...ราวกับว่ามันจะทำให้อีกฝ่ายฟื้นขึ้นมาได้
ขอโทษ...แจจุง...ตื่นสิ...ตื่น...แจจุง เริ่มรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นบ้า เค้าเอาแต่เขย่าร่างของคนรัก สัมผัสที่มือช่างเย็นเฉียบไปถึงหัวใจ ไม่มีคำพูดใดๆ ไม่มีแม้แต่ลมหายใจ...ไม่มีอะไรอีกแล้ว
...เค้ารู้สึกเหมือนตัวเองถูกจับถ่วงน้ำ ขาทั้งสองข้างหนักเสียจนก้าวไม่ออก รู้สึกหายใจไม่ออก แต่ไม่ว่าจะดิ้นรนอย่างไรก็ไม่สามารถหนีไปจากความจริงนี้ได้
...แจจุงตายแล้ว...
...นั่นเป็นความจริงที่โหดร้าย...
พอเถอะ...ยุนโฮ...แจจุงไปดีแล้วล่ะ ฝ่ามือใหญ่ของเพื่อนร่วมงานของบีบเบาๆ ที่ไหล่ของเค้า คำพูดปลอบใจเหล่านั้น กลับเหมือนยิ่งตอกย้ำให้เค้าจมดิ่งสู่ห้วงเหวอันมืดมิด
ผมขออยู่กับแจจุงแค่สองคน...ได้มั้ยครับ ยุนโฮบอกเสียงเรียบ ทุกคนพยักหน้าเล็กน้อยก่อนเดินออกไปจากห้อง เหลือเพียงแค่เค้ากับแจจุง....ไม่สิเหลือเพียงแค่เค้าคนเดียวเท่านั้น... ใช่เหลือแค่เค้าคนเดียวเท่านั้น
แจจุง...ได้โปรดตื่นขึ้นมาเถอะ...ฉันขอโทษ...ฉัน... ยุนโฮได้แต่จูบที่ริมฝีปากที่เย็นเฉียบของอีกฝ่ายเบาๆ
ฉันรักนาย คำบอกรักที่ดูเหมือนเค้าจะไม่ได้พูดมานานแล้ว...เค้าพูดมันซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ทว่าตอนนี้อีกฝ่ายไม่สามารถได้ยินมันอีกแล้ว
[คนเราจะรู้ว่าอะไรที่สำคัญที่สุด ก็ต่อเมื่อสูญเสียมันไปแล้ว]
ยุนโฮ ของของแจจุงพวกฉันวางไว้บนโต๊ะนะ ซีวอนหันไปบอกเพื่อนที่นั่งอยู่ที่โซฟา...ห้องขนาดใหญ่ในแมนชั่นหรู...ทำไม ถึงได้ดูเงียบเหงานักนะ
พวกฉันกลับแล้วนะ... ซีวอนหันไปบอก ยุนโฮยังนั่งเหม่อที่โซฟานั้น...ซีวอนกับชางมินถอนใจออกมาก่อนเดินออกจากห้องไป
แจจุง.... ยุนโฮพึมพำชื่อของแจจุงออกมาครั้งที่เท่าไรแล้วก็ไม่รู้...เค้าไม่รู้ว่า ควรจะทำอะไร หรือว่าไปไหน...ไม่รู้อะไรเลย...ราวกับสมองของเค้าคิดอะไรไม่ออก...โครม! เสียงผู้คนหวีดร้อง ร่างของแจจุงที่อยู่ที่พื้นถนน...เลือดสีแดงฉาน...ภาพพวกนั้นยังคงวนเวียน อยู่ในหัวของเค้า...ยุนโฮยกมือข้างหนึ่งมาปิดตาไว้...ราวกับจะช่วยทำให้ไม่ เห็นภาพเมื่อเย็น...ไม่เลย ยิ่งหลับตายิ่งชัด...ยิ่งหนียิ่งตามทัน...
ม่ายยยยย ยุนโฮตะโกนออกมา ก่อนกวาดข้าวของที่อยู่บนโต๊ะหล่นลงไปที่พื้นจนหมด เสียงแจกันแตก ยุนโฮไม่สนใจแม้แต่จะหันไปมอง ร่างสูงลุกขึ้น
บ้าเอ้ย! ยุนโฮสบถออกมาเมื่อแขนของเค้าปัดไปโดนกล่องของที่ซีวอนวางไว้ ยุนโฮก้มลงเก็บของที่หล่นออกมา สร้อยคอเส้นที่แจจุงชอบใส่...แหวนที่เค้าเคยให้แจจุง...แทนคำสัญญาว่าจะรัก กันไปจนชั่วชีวิต...
แจจุง... ยุนโฮพึมพำชื่อร่างบางออกมา..ก่อนเก็บแหวนใส่กล่องไว้เหมือนเดิม ก่อนสายตาจะเหลือบไปเห็นกระดาษอะไรอยู่บนพื้น ยุนโฮค่อยๆ เอื้อมมือไปหยิบมา ตั๋วหนังสองใบที่ยับเยินและเต็มไปด้วยเลือด
ยุนโฮ นายอยากดูหนังรึเปล่า? แจจุงถามเค้าเมื่อเช้านี้
ก็เฉยๆ ยุนโฮตอบโดยไม่หันไปมองอีกฝ่าย
อืม..งั้นเหรอ? นายชอบหนังแบบไหนล่ะ? เสียงของร่างบางถามอีก
ก็การ์ตูนแอนิเมชั่นล่ะมั้ง ยุนโฮตอบอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนก้มลงกินข้าวต่อ
สยองขวัญไม่ได้เหรอ? ร่างบางยังคงถามต่ออีก ยุนโฮเงยหน้าขึ้นมามองแจจุง แจจุงในชุดสีเทาดูแปลกๆ
อืม ก็ได้น่ะ ยุนโฮตอบ ถ้าเค้ามองไม่ผิด เหมือนแจจุงจะยิ้ม
ไปนะ ยุนโฮบอกคนรัก ก่อนก้มลงหอมแก้มแจจุงเบาๆ...
อย่าลืมนะ เย็นนี้ 4 โมงเจอกัน แจจุงย้ำอีกครั้ง ยุนโฮพยักหน้าก่อนเดินเข้าลิฟท์ไป...
[A tale of two sisters] ชื่อหนังหราอยู่บนตั๋ว...ดูจากรูปแล้วหนังผีแน่ๆ...
สยองขวัญไม่ได้เหรอ? สิ่งที่แจจุงถามเค้ายังก้องไปมาในหัว
อย่าลืมนะ 4 โมงเย็นนะ ห้ามช้าล่ะ แจจุงบอกเค้าตอนที่โทรไปหาเค้าตอนเที่ยง...
ตอนนั้นเค้าได้แต่อืมๆ ไป เพราะว่ากำลังทำงานอยู่...
[ทำไมช้านักล่ะ?] แจจุงที่ทำหน้าผิดหวัง...ทำไมเค้าไม่สังเกตนะ...ทำไมเค้าไม่ง้อแจจุง...ถ้า เค้าง้อแจจุง...ถ้าเค้าดึงแขนของแจจุงไว้...แจจุงก็จะไม่ไปที่ตรงนั้น... แจจุงก็จะไม่ต้องตาย...
นี่ ถ้าฉันตายไปนายจะร้องไห้ให้ฉันมั้ย? แจจุงถามเค้าเมื่อไม่กี่วันก่อน...เป็นบนสนทนาที่เหมาะกับอาหารเย็นจริงๆ
ถามทำไม? ยุนโฮถามร่างบางก่อนก้มอ่านหนังสือพิมพ์ต่อ
ฉันก็แค่อยากรู้ แจจุงพึมพำก่อนใช้ส้อมจิ้มผลไม้ในถ้วยสลัด
บทสนทนาอาหารเย็นจบลง...ไม่มีคำพูดใดๆ หลุดออกมาอีกเลย
คิม แจจุง! นายอยู่ในห้องนี้ใช่มั้ย? ออกมาเดี๋ยวนี้เลยนะ! ยุนโฮตะโกนราวกับเสียสติ เค้าเดินไปที่ห้องนอน ไม่มีใครอยู่ในนั้น
คิม แจจุง! ฉันบอกให้ออกมาไงเล่า!! ยุนโฮยังคงตะโกนหาร่างบาง...ก่อนจะทรุดนั่งลงที่พื้น
แจจุง...ฉันขอโทษ...แจจุง... ยุนโฮพึมพำน้ำตามากมายอาบบนใบหน้าที่ดูเย็นชานั้น
ถ้าย้อนเวลากลับไปได้...ผมจะบอกเค้าว่าผมขอโทษ
ผมจะไม่ไปช้า...ผมจะห้ามเค้าไว้...ผมจะไม่ให้เค้าเดินหนีผมไป...
...แจจุง...ฉันขอโทษ...
แต่ว่า...ไม่มีใครหรอก...ที่ย้อนเวลากลับไปได้...
โฮกกกกกกกกกกกก
ชอบนะเป็นกำลังใจให้เคยอ่านมาหลายเรื่องเรื่องนี้ทำให้ร้องให้ตั้งแต่เริ่มเลยสู้ๆๆๆๆๆแต่งออกมาเร็วๆนะ
