Part 23 [Final]
"ผ่าตัดเหรอครับ?" แจจุงถามหมอที่ยืนอยู่ข้างๆ เตียง
"อืม ก็เหมือนกับว่าหัวใจของแจจุงเนี่ย ไม่ดีใช่มั้ย?" คุณหมอถาม แจจุงพยักหน้า
"เพราะงั้นพวกหมอก็จะไปซ่อมหัวใจของแจจุงให้หายดีไง" คุณหมอบอกยิ้มๆ ...ก่อนตบไหล่ของแจจุงเบาๆ
"สองวันนี้ก็ทานยาให้ครบ แล้วก็ทานแต่อาหารที่มีประโยชน์นะ หัวใจของแจจุงจะได้แข็งแรง พวกหมอจะได้ไม่ต้องซ่อมมากนัก" หมอยิ้มให้แจจุง ก่อนส่งยาและน้ำให้แจจุง
"หมอไปนะ" หมอบอกแจจุง แจจุงยิ้มเล็กน้อยให้หมอ...ก่อนมองตามจนหมอออกจากห้องไป...
"..." แจจุงมองยากับแก้วน้ำในมือ ก่อนจะเขวี้ยงแก้วน้ำใส่กำแพงตรงหน้า
เพล้ง!! แก้วน้ำแตกละเอียด...เหมือนหัวใจของร่างบาง...เค้าไม่ใช่เด็กอนุบาลนะที่โกหกแค่นี้แล้วจะเชื่อ...ทำไมเค้าจะไม่รู้ว่ามันอันตรายแค่ไหน...
"ฮีก...ฮีก" แจจุงได้แต่กอดเข่าร้องไห้คนเดียวในห้องที่ถูกตกแต่งอย่างสวยงามนั้น...ห้องที่สวยงามไม่ได้ทำให้ร่างบางที่กำลังร้องไห้อยู่รู้สึกดีขึ้น
"แจจุง...ฉันมาแล้ว" ยุนโฮเดินเข้ามาพร้อมดอกไม้ในมือ
"อ้าว...อยู่คนเดียวเหรอ?" ยุนโฮถามเมื่อเห็นแจจุงเดินออกมาจากห้องน้ำพอดี...
"อืม พี่จีอุนออกไปทำธุระน่ะ" แจจุงบอก ยุนโฮรีบเดินเข้ามาประคองร่างบาง
"ฉันเดินได้น่า...ไม่ได้เป็นอะไรซักหน่อย" แจจุงบอกก่อนพยายามจะเดินเอง...ยุนโฮมองตามงงๆ ...ก่อนจะหันไปเห็นเศษแก้วที่พื้น
"แจจุง..." ยุนโฮเดินตามแจจุงไป ก่อนวางดอกไม้ไว้ที่โต๊ะข้างๆ เตียง
"เห็นฉันโง่มากใช่มั้ย?" แจจุงพูดขึ้น ยุนโฮเอื้อมมือไปแตะไหล่บางๆ แต่แจจุงหันกลับมาก่อนปัดออก
"แจจุง...พวกฉันคิดว่าจะบอกนายอยู่..." ยุนโฮพยายามอธิบายให้แจจุงฟัง...
"บอกฉันวันไหน? 5 นาทีก่อนผ่าตัดรึไง!!" แจจุงถามเสียงดัง ยุนโฮเดินไปใกล้ๆ แจจุง
"ฉันโง่มากรึไง!! ทำไมไม่บอกฉันว่าฉันต้องผ่าตัด! " แจจุงพูดเสียงดัง แจจุงเดินถอยไปจนชนกับกำแพง
"แจจุง...พวกฉันไม่อยากให้นายกังวล" ยุนโฮบอก...พวกเค้าไม่มีใครสักคนที่กล้าบอกแจจุง...แม้แต่ตัวเค้าเอง
"ไม่อยากให้ฉันกังวล เหมือนที่พวกนายกังวลใช่มั้ย ว่าฉันก็อาจจะตาย!" แจจุงถามยุนโฮเสียงดังลั่นห้อง...ยุนโฮรั้งแจจุงมากอดไว้แน่น
"ทำไมไม่บอกฉันสักคำล่ะ...ทำไมล่ะ?" แจจุงพึมพำ น้ำตามากมายไหลออกมา... แจจุงปล่อยโฮออกมาก่อนทรุดนั่งลงที่พื้น...กลัวเหลือเกิน...กลัวจะต้องจากคนที่รักไป...
"ไม่ต้องกลัวนะ...แจจุง...ฉันจะอยู่กับนายเอง..." ยุนโฮนั่งลงก่อนจับแขนเล็กๆ ของแจจุงให้ลุกขึ้น แล้วพาแจจุงไปนอนที่เตียง...เดี๋ยวตอนบ่ายต้องไปสอนอีก...ยุนโฮบอกให้แจจุงกินยา แจจุงกินยาอย่างว่าง่าย ก่อนจะหลับตาลง
"ยุนโฮ...อย่าไปนะ..." แจจุงบอกร่างสูงที่เดินไปเก็บเศษแก้วที่พื้น...ยุนโฮต้องกลับไปสอนตอนบ่ายๆ ทุกวัน...ยุนโฮหันกลับมา...ก่อนเดินมานั่งข้างๆ เตียง
"อืม..." ยุนโฮพยักหน้าแจจุงก่อนจูบหน้าผากคนรักอย่างอ่อนโยน...
ขอโทษนะยุนโฮ...ฉันอาจจะเห็นแก่ตัวมากเกินไป
แต่ว่าอย่าเพิ่งไปไหนเลยนะ...อยู่กับฉัน...
เพราะฉันไม่รู้ว่าฉันจะอยู่กับนายได้อีกนานแค่ไหน...
"แจจุง ไม่เป็นไรนะ?" ยุนโฮถามคนรักที่นอนอยู่บนเตียง ห้องนี้เข้าได้แค่ทีละคนเท่านั้น แจจุงพยักหน้ายิ้มๆ เพื่อให้อีกฝ่ายสบายใจ ...เมื่อกี้จุนซูเข้ามาเล่ามุขตลกทิ้งไว้ พร้อมกับบอกว่าจะเล่าต่อให้จบเมื่อเค้าตื่นขึ้นมาอีกครั้ง
"แจจุง...ไม่ต้องกลัวนะ" ยุนโฮลูบผมคนรักเบาๆ อีกไม่ถึงชั่วโมงก็จะผ่าตัดแล้ว เค้าเห็นแต่ตาของยุนโฮ เพราะตอนนี้ยุนโฮใส่ชุดสีเขียวๆ ประหลาดๆ แล้วก็ผ้าคาดปาก...
"อืม..." แจจุงพยักหน้า...ฉันไม่กลัวอีกแล้ว...
"แจจุง...ฉันมีอะไรจะให้นายด้วยนะ" ยุนโฮบอก แจจุงทำสีหน้าสงสัย
"ยังให้ไม่ได้หรอก นายต้องไปเห็นเอง" ยุนโฮบอกก่อนลูบผมแจจุง แจจุงยิ้มน้อยๆ
"หมดเวลาแล้วนะคะ" คุณพยาบาลเดินเข้ามาบอก ยุนโฮพยักหน้า ก่อนจะลุกขึ้น แล้วต้องหันกลับมาเมื่อร่างบางจับมือของเค้าไว้
"ยุนโฮ..." แจจุงขยับริมฝีปากเหมือนจะพูดอะไร ยุนโฮก้มลงไปใกล้ๆ แจจุงดึงผ้าคาดปากของยุนโฮออก ก่อนจรดริมฝีปากที่ปากได้รูปของยุนโฮเบาๆ
"แจจุง..." ยุนโฮได้แต่พึมพำชื่อคนรัก... พยาบาลเรียกให้เค้าออกไปอีกครั้ง
"ฉันรักนายนะ...ยุนโฮ" แจจุงบอกเสียงเบา แล้วปล่อยมือยุนโฮ ...ยุนโฮหันไปมองแจจุงอีกครั้ง
"ฉันก็รักนาย...แล้วเจอกันนะ" ยุนโฮบอกก่อนจะเดินออกไป...หมือนน้ำตาของตัวเองกำลังจะไหล
"แล้วเจอกัน ยุนโฮ..." แจจุงพึมพำตอบรับก่อนหลับตาลง...น้ำใสๆ ไหลออกมาจากหางตา...แล้วเจอกันนะ...
ยาสลบเริ่มออกฤทธิ์...สติของแจจุงเลือนลางลงเรื่อยๆ ก่อนจะทุกอย่างจะมืดลง...
"ยุนโฮ..." ชางมินเดินไปหายุนโฮที่เดินออกมาอย่างหมดเรี่ยวแรง
"ผ่าตัดเนี่ย...มันไม่อันตรายใช่มั้ย ชางมิน?" ยุนโฮถามรู้สึกเหมือนตัวเองไม่มีเสียง
"แจจุงไม่เป็นอะไรแน่ๆ ชางมินตอบ เค้าไม่ได้โกหก...แต่ไม่ได้ตอบคำถามเมื่อกี้...ตอนนี้สิ่งที่ดีที่สุดคือกำลังใจ...
"อืม" ยุนโฮพึมพำ ก่อนยิ้มออกมา...
"ยูชุน..." จุนซูหันไปหาคนรัก ยูชุนโอบไหล่จุนซูไว้ ร่างเล็กซบหน้าลงกับอกของยูชุน...
"พี่จีอุน ไม่ต้องคิดมากนะครับ เดี๋ยวแจจุงก็ออกมาแล้ว" ยุนโฮบอกหญิงสาวตรงหน้าที่นั่งเงียบอยู่...
"อืม..." จีอุนพยักหน้าก่อนก้มลงมองรองเท้าของตัวเองเหมือนเดิม...ยุนโฮเดินไปยืนพิงกำแพงที่หน้าห้องผ่าตัด...
...ไม่มีใครพูดอะไรออกมาอีก...
ค่ำคืนที่ปราศจากรอยยิ้มของเธอช่างยาวนาน...ราวกับจะไม่มีรุ่งอรุณอีกต่อไป
"คุณหมอคะ ความดันต่ำมากค่ะ" พยาบาลคนนึงเสียงร้อนรน
"ขออะดรีนาลีน" หมออีกคนบอก ก่อนหันไปมองเส้นจังหวะชีพจรบนจอมอนิเตอร์
"รีบตามแผนกฉุกเฉินมาเดี๋ยวนี้ ขอเลือดเพิ่มด้วย" คุณหมอบอกพยาบาลที่ยืนอยู่ข้างๆ พยาบาลคนนั้นรีบวิ่งออกไปจากห้องทันที...
"คุณพยาบาลคะ/ครับ" ทุกคนวิ่งไปที่พยาบาลที่วิ่งออกมา แต่พยาบาลกลับไม่หยุดตามคำถามของพวกเค้า พยาบาลสาวรีบวิ่งไปที่แผนก
"เรียกพยาบาลฉุกเฉินด่วน" น้ำเสียงของเธอดูร้อนรน ก่อนรีบถือถาดอะไรบางอย่างวิ่งกลับเข้าไปในห้อง
"ขอเลือดกรุ๊ปโอ ด้วย" พยาบาลหลายคนวิ่งเข้าวิ่งออกห้องนั้น...
"ยูชุน..." จุนซูดึงเสื้อของคนรักไว้แน่น...หลังบานประตูสีขาวนั้นเกิดอะไรขึ้น...
เกิดอะไรขึ้นเหรอ?... อย่าแกล้งทำเป็นไม่รู้สิ...
90:10 ไง จำไม่ได้เหรอ?...จะให้นางฟ้าอยู่ตรงไหนดีนะ
90 หรือว่า 10
"นายเข้าไปเยี่ยมเถอะ ยุนโฮ" ชางมินตบไหล่เพื่อน จุนซูพยักหน้าเล็กน้อย
"ไปเถอะจ๊ะ..." พี่จีอุนบอก ยุนโฮก้มขอบคุณ ก่อนเดินเข้าไป
"กรุณาใส่ชุดฆ่าเชื้อนะคะ หน้ากาก ถุงมือ อยู่ทางนั้น" เสียงพยาบาลที่หน้าห้องบอกร่างสูง ยุนโฮทำตามคำบอก ก่อนมองไปรอบๆ
...ในห้องมีกลิ่นยาแปลกๆ คลุ้งไปหมด...มีเตียงอยู่หลายเตียง ทุกๆ เตียงอยู่ในห้องกระจก...ยุนโฮมองหาเตียงของแจจุง...
"แจจุง" ยุนโฮยืนอยู่หน้าห้องกระจกนั้น แจจุงนอนอยู่บนเตียงนั้น...
"เข้าได้นะคะ 10นาที..กรุณาอย่าเสียงดังนะคะ" พยาบาลที่ถือกระดานจดรายงานคนไข้บอกเค้า ยุนโฮพยักหน้าก่อนค่อยๆ เปิดประตูเข้าไปช้าๆ
"แจจุง" ยุนโฮเรียกแจจุงที่นอนไม่ได้สติอยู่อย่างเบาๆ ...เครื่องช่วยหายใจ...อุปกรณ์อะไรมากมายติดอยู่ที่ตัวแจจุง...ชุดโรงพยาบาลสีขาว...เตียงสีขาว...เสียงเครื่องวัดชีพจร ติ๊ด...ติ๊ด...ทำให้จิตใจเศร้าหมอง...ทุกๆ อย่างที่ยุนโฮเกลียดอยู่ในห้องนี้...คนที่ยุนโฮรักที่สุดก็อยู่ในห้องนี้
"แจจุง..." ยุนโฮได้แต่เรียกชื่อแจจุงเท่านั้น...ไม่รู้ควรจะพูดอะไรดี พูดไปแจจุงจะได้ยินมั้ยนะ ยุนโฮเอื้อมมือไปจับมือของคนรักเบาๆ ...
"อดทนนะแจจุง..ฉันรู้ว่านายเกลียดคำนี้เข้าไส้เลย.." ยุนโฮพูดก่อนยิ้มน้อยๆ ...ภายใต้หน้ากากนั้น
[ไม่รู้จะให้ทนไปถึงไหน] แจจุงชอบพูดประโยคนี้ตอนเด็กๆ
"แต่ว่านะ...อดทนนะแจจุง..." ยุนโฮบอกน้ำตาราวกับจะไหลลงมา ยุนโฮรีบเงยหน้าขึ้นมองเพดาน...
"ฉันขอเอาแต่ใจตัวเองบ้างแล้วกัน...มีชีวิตอยู่ต่อไป...เพื่อฉัน... ยุนโฮพูดแต่ละคำอย่างยากลำบาก...
"..." ไม่มีเสียงตอบใดๆ
"อย่าทิ้งฉันไปอีกนะ...เข้าใจมั้ย...พรุ่งนี้นายก็จะตื่น...โอเคมั้ย?" ยุนโฮถามเค้ารู้สึกคัดจมูก...จนต้องหายใจแรงๆ
"ฉันรักนาย...แจจุง" ยุนโฮบอกก่อนเดินออกจากห้องกระจกนั้นไป...
ฉันก็รักนาย...ยุนโฮ
หมีขาวโง่ๆ ของฉัน...รอฉันนะ
แล้วเจอกัน...
นางฟ้า...โชคดีจังเลยนะ...เอาเถอะ...ยินดีด้วยแล้วกัน
รุ้งโค้งสีสดใสอยู่ข้างนอกหน้าต่างนั้น..ราวกับจะแสดงความยินดี...
"แจจุง..." จุนซูลองเรียกร่างบางที่ยังคงหลับใหลอยู่บนเตียงนั้น...ตอนนี้มีแต่เค้ากับยูชุนอยู่ในห้อง พวกยุนโฮไปคุยกับหมออยู่
"จะกวนแจจุงทำไม จุนซู" ยูชุนเดินมาขยี้ผมคนรักยิ้มๆ ...แจจุงย้ายมาอยู่ห้องธรรมดาแล้ว...แต่ว่ายังไม่ฟื้น...หมอบอกว่าเป็นเพราะฤทธิ์ยา
"ก็ฉันอยากเล่าเรื่องตลกให้แจจุงฟังนี่นา" จุนซูบ่นก่อนทำแก้มที่ป่องอยู่แล้วให้ป่องขึ้นอีก ยูชุนหัวเราะเบาๆ
"แจจุง...ไม่เป็นไรหรอกเนอะ?" จุนซูถามคนรัก ยูชุนพยักหน้ายิ้มๆ ...ร่างบางบนเตียงก็ยิ้มด้วย...ยูชุนหันไปเมื่อได้ยินเสียงเปิดประตู
"ยุนโฮ...หมอว่าไงบ้าง?" จุนซูถามร่างสูงที่เดินเข้ามาพร้อมชางมิน ทั้งสองคนยิ้มนิดหน่อย
"ไม่เป็นไรหรอก อีกสองอาทิตย์ ถ้าทุกอย่างโอเคก็กลับบ้านได้" ชางมินบอกยิ้มๆ ยุนโฮก็ยิ้มด้วย...
"งั้นก็อีกสองอาทิตย์สินะ...แจจุงน่ะไม่เป็นไรแน่ๆ เพราะทุกอย่างจะโอเค" จุนซูบอกอย่างมั่นใจ
"พี่จีอุนล่ะ?" ยูชุนถามเมื่อไม่เห็นพี่สาวของแจจุง
"ตอนนี้ทุกอย่างโอเคแล้วนี่ พี่จีอุนเค้าเตรียมเรื่องจะกลับอเมริกาแล้ว เพราะว่าลางานนานแล้ว" ชางมินบอก ก่อนมองตามยุนโฮที่เดินไปนั่งข้างๆ เตียง ก่อนยิ้มออกมา
"พวกเรากลับกันเลยมั้ย?" ยูชุนถาม จุนซูกับชางมินพยักหน้า
"ไปนะ แจจุง พรุ่งนี้จะเล่าเรื่องตลกให้ฟัง" จุนซูบอกก่อนเดินนำออกไป
"แล้วเจอกันนะ ยุนโฮ แจจุง" อีกสองคนบอกก่อนเดินออกไปบ้าง ปล่อยให้คนรักเค้าคุยกัน...
"แจจุง...หมอบอกว่าอีกสองอาทิตย์นายก็จะกลับได้แล้วนะ" ยุนโฮบอกน้ำเสียงนั้นดีใจ ถึงแม้แจจุงจะยังไม่ฟื้น แต่การผ่าตัดก็ผ่านไปได้ด้วยดี
"พอเรากลับบ้าน ฉันก็จะทำสปาเกตตีให้นายกิน...ไม่ดีกว่า..อืม..ไข่ทอดดีมั้ยนะ?" ยุนโฮจับมือของแจจุงมาจูบเบาๆ...
"อ่ะ...นายทำนี่ตกไว้... ยุนโฮพูดกับร่างบางที่นอนหลับตาอยู่ก่อนหยิบแหวนขึ้นมาสวมให้ที่นิ้วเล็กๆ ของแจจุง
"นายน่ะผอมเกินไปนะ...กินมากๆ จะได้อ้วนๆ แล้วก็ใส่แหวนนี้ได้พอดี...แต่ถ้าอ้วนมากๆ จากแมวน้อยก็คงกลายเป็นโดราเอมอนสินะ" ยุนโฮหัวเราะคนเดียว
"คนบ้า" เสียงๆ นึงดังขึ้นมา
"ไม่ได้บ้าซะหน่อย" ยุนโฮบ่นก่อนเงยหน้าขึ้นมา...แจจุง...บนใบหน้านั้นมีรอยยิ้มบางๆ อยู่
"แจจุง... ยุนโฮรู้สึกว่าตัวเองสั่นอย่างห้ามไม่ได้...
"นายว่าฉันเป็นโดราเอมอนเหรอ?" แจจุงถามเสียงเอาเรื่อง...มีรอยยิ้มบนใบหน้านั้น
"นาย...นายฟื้นแล้ว?" ยุนโฮพึมพำออกมา...เค้าเหมือนจะคิดอะไรไม่ออก
"ฉันตื่นตั้งนานแล้ว...ตื่นก่อนนายจะว่าฉันซะอีก" แจจุงบอกก่อนยิ้มกวนๆ...
"นาย...นาย...นายฟื้นแล้ว" ยุนโฮพึมพำครั้งแล้วครั้งเล่า
"นายเห็นฉันนอนอยู่รึไง?" แจจุงถาม
"แจจุง" ยุนโฮจูบที่มือคนรักก่อนเอามาแนบแก้มไว้ เค้ารู้สึกว่าตัวเองเอาแต่ยิ้มอยู่ได้...
"นาย...ร้องไห้เหรอ?"แจจุงถามอย่างตกใจเมื่อรู้สึกว่ามือของเค้าเปียกน้ำ..
"อย่ามองนะ" ยุนโฮหันหน้าหนี ก่อนรีบเช็ดน้ำตาออก...
"ขอโทษที่ทำให้เป็นห่วง หยุดร้องได้แล้วนะ" แจจุงบอกก่อนลูบผมคนรักเบาๆ...
"ก็ฉันดีใจนี่นา...ฉันแทบบ้าเลยนายรู้มั้ย?" ยุนโฮถามเป็นครั้งแรกที่เค้าไม่รู้สึกแย่ที่ร้องไห้ต่อหน้าแจจุง
"ฉันกลับมาแล้ว ยุนโฮ..." แจจุงไล้มือเช็ดน้ำตาให้คนรัก...
"อยู่กับฉันนะ...ตลอดไป" ยุนโฮบอกพร้อมรอยยิ้ม แจจุงพยักหน้ายิ้มๆ ...ยุนโฮก้มลงจูบที่แก้มคนรักเบาๆ...
ขอบคุณพระเจ้า..ขอบคุณที่มีวันนี้
ขอบคุณแจจุง...ขอบคุณนายที่มีชีวิตอยู่ เพื่อให้ฉันได้รักต่อไป...
"ขอบใจมากนะทุกคน" แจจุงบอกเพื่อนๆ ที่ยืนอยู่หน้าอพาร์ทเมนท์...หลังจากรักษาตัวจนหายดี แจจุงก็ได้กลับบ้าน
"จุนซู จริงสิ" แจจุงเรียกจุนซูที่กำลังจะเดินขึ้นรถ จุนซูทำสีหน้าสงสัย
"ตลกที่เล่าให้ฟังน่ะ แล้วไงต่อเหรอ?" แจจุงถาม
"เอ่อ...อยากฟังจริงๆ เหรอ?" จุนซูถามแจจุง แจจุงพยักหน้า
"ฟังนะ...ต่อจากตอนนั้นเลยนะ...จบแล้ว" จุนซูพูดแค่ 2 คำเท่านั้น แจจุงมองหน้าเพื่อนงงๆ
"เดี๋ยวๆ ตอนนั้นนายเล่าถึงที่ผู้ชายคนนั้นเดินออกจากห้องไป" แจจุงทวนให้จุนซูฟัง ส่วนอีกสามคนที่รู้เรื่องแล้วเอาแต่อมยิ้ม
"ก็นั่นล่ะ จบแล้ว..."
"แล้วมันตลกตรงไหนอ่ะ?" แจจุงถามงงๆ
"ก็มันไม่ตลกไง...แล้วมันก็ไม่ใช่เรื่องตลกด้วย..ฉันคิดขึ้นเองตอนนั้นล่ะ" จุนซูบอกก่อนยิ้มแหยๆ ให้แจจุง
"จุนซู นายนี่มัน... แจจุงโวยวาย จุนซูแลบลิ้นก่อนวิ่งหนีขึ้นรถไป
"ไปนะ แจจุง" ชางมินบอกแจจุงยิ้มๆ ...แจจุงพยักหน้าน้อยๆ
"ไปนะ แจจุง แล้วเจอกัน" ยูชุนบอกก่อนก้มลงจูบหน้าผากเพื่อนเบาๆ ...ยุนโฮรีบดึงแจจุงมาไว้
"นี่ อยู่ๆ มาทำอะไรของของคนอื่น ฮะ? เดี๋ยวก็บอกจุนซูซะหรอก" ยุนโฮโวยวาย
"แค่นี้ทำเป็นหวง ฉันกับแจจุงน่ะ จูบกันมาแล้วนะเว้ย" ยูชุนยักคิ้วกวนๆ ก่อนรีบลากแขนชางมินให้ตามตัวเองไป
แสงอาทิตย์ที่สดใส สาดส่องลงมา...เพื่อรับชีวิตใหม่ที่สดใส...
"ยุนโฮเป็นอะไร?" แจจุงถามยุนโฮที่ยืนทำหน้าตูมอยู่
"นายกับยูชุนน่ะเคย...จริงๆ เหรอ?" ยุนโฮถามเสียงเบา
"จริง" แจจุงหัวเราะออกมา...ตอนนั้นเค้าก็จูบจุนซูด้วยเหมือนกัน...
"จริงอ่ะ?" ยุนโฮถามเสียงสูง
"จริงสิ ตอนนั้นฉันรู้สึกผิดกับจุนซูกับยูชุนน่ะ ก็เลยจูบพวกเค้า แล้วฉันก็หนีมาหานายไง" แจจุงบอก ยุนโฮพยักหน้าเหมือนจะเข้าใจ แต่ก็ยังไม่พอใจหน่อยๆ ...แจจุงหัวเราะออกมา
"ขำอะไร?
"เปล่า...ขำคนขี้หึง" แจจุงบอกยิ้มๆ ...เห็นแบบนี้นะ ขี้งอนเป็นที่หนึ่ง ขี้หึงก็เท่านั้น...
"ก็ฉันรักนายนี่นา..." ยุนโฮบอก
"บ้า พูดอะไรตรงนี้" แจจุงตีแขนยุนโฮ ก่อนรีบเดินนำเข้าอพาร์ทเมนท์ไป
"แจจุง จะไปไหนน่ะ...ฉันรักนายที่สุดเลย" ยุนโฮยังคงแกล้งบอกเสียงดังตามหลังแจจุงไป
"หนักจังเลยน้า" ยุนโฮบ่น แจจุงตีหลังเค้าเบาๆ
"หนักก็ปล่อย ฉันจะเดินเอง" แจจุงเสียงห้วน...ว่าแต่คนอื่นขี้หึง...ตัวเองก็ขี้งอนเหมือนกันล่ะ
"หนักแค่ไหนฉันก็ทนได้หรอก...ทำเป็นงอนไปได้" ยุนโฮแซว
"ให้แบกนายทุกวันแบบนี้ก็ได้" ยุนโฮบอก แจจุงได้แแต่กอดคอยุนโฮแน่นขึ้นอีกก่อนยิ้มคนเดียว
"แล้วของขวัญล่ะ?" แจจุงถามยุนโฮ
"ของขวัญอะไร?" ยุนโฮทำน้ำเสียงสงสัย ก่อนเดินขึ้นบันไดต่อ
"ก็นายบอกฉันไง บอกว่าถ้าฉันหายแล้วมีของขวัญจะให้" แจจุงบอก ก่อนลงจากหลังของยุนโฮเมื่อมาถึงชั้น 4แล้ว
"จริงๆ แล้วฉันโกหกน่ะ ไม่มีหรอก" ยุนโฮบอก
"อะไรนะ?" แจจุงทวนคำงงๆ...ยุนโฮก็ด้วยเหรอ?
"ขอโทษทีนะ" ยุนโฮทำสีหน้าเหมือนขอโทษ แจจุงเดินจ้ำหนีไป...งอนอีกแล้ว
"ไม่เอาน่า อย่าโกรธเลยนะ" ยุนโฮเดินตาม แจจุงไขประตูห้องเข้าไป
"คนใจร้าย...ฉันอุตส่าห์..." ไม่ทันพูดจบก็ต้องตกใจเมื่อในห้องของเค้าเต็มไปด้วยดอกกุหลาบสีแดง...หันไปมองคนเจ้าเล่ห์ที่ยืนยิ้มอยู่ข้างหลัง
"ยุนโฮ... แจจุงพึมพำชื่อคนรักออกมา...ดอกกุหลาบนับร้อยๆ ดอก แย้มกลีบราวกับจะส่งยิ้มให้ร่างบาง
"ยินดีต้อนรับกลับบ้าน" ยุนโฮบอกยิ้มๆ
"...ขอบใจ..." แจจุงบอกก่อนยิ้มออกมา แล้วโผเข้ากอดคนรักแน่น...
"อยู่ด้วยกันนะ...ต่อจากนี้ไป...อยู่ด้วยกัน...ตลอดไปเลยนะ" ยุนโฮบอก ก่อนลูบผมคนในอ้อมกอด
"อืม...ตลอดไป" แจจุงพยักหน้า...ดีใจเหลือเกินที่มีชีวิตอยู่...ดีใจที่รู้จักกับคนๆ นี้...ดีใจที่ได้รักกัน...ขอบคุณ...
...ความเป็นเพื่อนที่แปรเปลี่ยนเป็นความรัก...
...เรื่องแบบนั้นก็เคยได้ยินอยู่บ้าง...
...ไม่เคยคิดว่าความรักระหว่างเพื่อนจะเป็นไปได้...
...แต่วันนี้...ทุกอย่างที่มีอยู่ตรงหน้า...คือความรักจากใครคนหนึ่งที่ชื่อได้ว่าเป็น...เพื่อน...
...ขอบคุณความรัก...ที่ทำให้เรามีวันนี้...ด้วยกัน...ตลอดไป...
ให้ความรักอันยิ่งใหญ่ แทรกซึมอยู่ในคำว่าเพื่อน
END
izzei's Talk
จบไปแล้วสำหรับแฟนฟิคชันเรื่องแรกของ Misaki ซึ่งในตอนนี้ได้รวมเล่มแล้วครับ รายละเอียดติดตามได้ที่
http://hanulzora.exteen.com/20070401/friend
ท้ายที่สุดสำหรับผู้ที่ยังไม่ได้อ่านบทสัมภาษณ์ของผู้แต่งที่กล่าวถึงแฟนฟิคชันเรื่องนี้ สามารถตามไปได้ที่ http://hanulzora.exteen.com/20060921/misaki-fan-fiction-friend
ขอบคุณที่ติดตามอ่านครับผม
โฮกกกกกกก
