Part 6
เสียงครางครือในลำคอของคนที่นอนอยู่ข้างกายปลุกให้เจ้าของใบหน้าคมคายที่กำลังหลับไหลตื่นขึ้นมาในกลางดึกขณะที่นาฬิกาดิจิตอลบนหัวเตียงบอกเวลาตีสามครึ่ง แจจุงยันตัวเองให้ลุกขึนนั่งด้วยสภาพง่วงงุน ก่อนจะชะโงกหน้าข้ามไหล่บางของคนข้างกายเพื่อดูให้แน่ใจว่าอีกฝ่ายกำลังหลับอยู่อย่างที่ควรจะเป็น
“นอนไม่หลับเหรอครับ?” เอ่ยถามคนที่นอนลืมตาอยู่ท่ามกลางความมืด แสงจันทร์ลอดผ่านช่องผ้าม่านเข้ามาสะท้อนกับนัยน์ตาสีอ่อนดูเป็นประกายอย่างประหลาด
“อืม...” ยูชอนตอบเสียงเบาในลำคอ ก่อนจะพลิกตัวนอนหงาย นัยน์ตาสะท้อนประกายนั้นมองใบหน้าคมคายของอีกฝ่ายที่ตอนนี้เห็นเพียงแค่เงาเลือนลางในความมืดและแสงจันทร์อ่อนจาง รู้สึกมึนหัวและเมื่อยเนื้อเมื่อยตัวไปหมด ทั้งๆที่อยากจะบอกแต่กลับรู้สึกเหมือนปากหนักพูดอะไรไม่ออก
“ไม่สบายรึเปล่า?” แจจุงถามด้วยน้ำเสียงเป็นกังวลก่อนแตะมือลงเบาๆบนหน้าผากและลำคอของคนที่นอนนิ่งอยู่บนเตียง ร่างสูงถอนใจออกมาเบาๆเมื่อสัมผัสนั้นอุ่นจัด แจจุงลุกลงจากเตียงแล้วเดินออกจากห้องนอนไปทิ้งให้ยูชอนนอนอยู่บนเตียงเพียงครู่หนึ่งก่อนจะเดินกลับมาพร้อมอุปกรณ์พยาบาลคนป่วย
“ผมบอกแล้วใช่มั้ยว่าถ้าฝนตกให้โทรมาเรียกแล้วผมจะไปรับ” แจจุงถามเหมือนผู้ใหญ่ที่กำลังซักเด็กที่หนีออกไปเที่ยวมาจนไม่สบายแบบนี้ ผ้าขนหนูชื้นเย็นแตะลงบนผิวกายเนียนละเอียดอย่างแผ่วเบา ยูชอนขยับตัวเล็กน้อยเมื่อรู้สึกถึงความเย็นนั้น มือเรียวเล็กปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตที่สวมอยู่ออกเพื่อให้อีกฝ่ายเช็ดตัวให้ตัวเองได้สะดวกขึ้น
“ผมไม่ได้ตากฝน” บอกเสียงแผ่วผ่านลำคอที่เจ็บร้าว แจจุงเอื้อมมือไปปลดซิปกางเกงแสลคสีเข้มก่อนจะค่อยๆดึงกางเกงผ่านขาเพรียวยาวของคนที่นอนอยู่ไม่สุข ใช้เวลาเพียงไม่นานนักสำหรับการแต่งตัวให้กับยูชอนที่นอนป่วยแบบไร้เรี่ยวแรงอยู่ตอนนี้
“ไอ้ลูกค้าบ้านั่น เป็นหวัดก็ไม่บอกสักคำ...แค่กๆๆ...” แม้จะป่วยจนแทบลืมตาไม่ขึ้นแต่ยังคงนึกสาปแช่งคนร้ายที่ทำให้เขาต้องมานอนป่วยแบบนี้ ไอ้ลูกค้าตัวแสบ อย่าให้เจออีกนะ...แจจุงถอนใจกับเหตุผลของอีกฝ่ายก่อนจะปีนกลับขึ้นไปนอนบนเตียงอีกครั้ง
“วันหลังน่ะก็ดูให้ดีๆหน่อย” แจจุงบอกน้ำเสียงเรียบ ในเมื่อไม่มีสิทธิ์เลือกใดๆกับสิ่งที่เป็นอยู่ เป็นแค่เจ้าของร่างกาย เป็นแค่เจ้าของสถานที่ที่ยูชอนจะกลับมาในทุกครั้งที่ไม่มีที่ไป...เป็นแค่คนที่รักโดยไม่มีสิทธิ์ใดๆในหัวใจของคนคนนี้
“อืม...รู้สึกไม่ดีเลยแจจุง เหมือนจะอาเจียน” ยูชอนบ่นพึมพำเมื่อรู้สึกอย่างที่พูดจริงๆ อาการเวียนหัวที่รบกวนอยู่แม้ยามหลับตานั้นพาลทำให้รู้สึกอยากจะขย้อนเอาของที่กินเข้าไปออกมาอยู่ร่ำๆ ร่างบางพลิกตัวเข้าหาคนที่นอนอยู่ข้างๆแล้วซุกใบหน้าลงกับแผ่นอกแกร่งราวกับหาที่พึ่งพิง
“ไปหาหมอมั้ย?” แจจุงถามเสียงกังวลเมื่อจู่ๆยูชอนก็มากอดเขาไว้เองโดยที่เขาไม่ต้องเอื้อมมือไปหาหรือเสี่ยงให้ถูกรำคาญ มือเรียวค่อยๆวางลงบนเรือนผมนุ่มอย่างชั่งใจ เพราะการที่ยูชอนกอดไม่ได้หมายความว่าเขาสามารถกอดหรือแตะต้องยูชอนกลับได้อย่างที่อยากทำ แจจุงลอบถอนใจออกมาอย่างแผ่วเบาเมื่อยูชอนไม่ได้แสดงอาการอะไรกับการที่เขาลูบผมยูชอนอยู่อย่างตอนนี้
“ไม่เอา...ผมเกลียดโรงพยาบาล...” ยูชอนบอกเสียงเบา ใช่..เกลียดโรงพยาบาล เกลียดสีขาว เกลียดกลิ่นยา เกลียดความโศกเศร้าที่ลอยอยู่ทั่วทุกหนแห่ง เกลียดความทรงจำที่เลวร้าย...เกลียดทุกสิ่งทุกอย่างที่พรากใครคนนั้นไปจากเขา...
มือเล็กละจากแผ่นหลังกว้างขึ้นแตะบนริมฝีปากของเจ้าของใบหน้าคมคายเบาๆ กดปลายนิ้วเล็กน้อยเพื่อสื่อถึงสิ่งที่ตัวเองต้องการ แจจุงเลิ่กคิ้วขึ้นเล็กน้อยก่อนจะจรดริมฝีปากลงจูบอย่างแผ่วเบาบนกลีบปากอิ่มที่อุ่นด้วยพิษไข้ ลมหายใจร้อนที่ปะทะอยู่นั้นทำให้นึกกังวล
“งั้นพรุ่งนี้ผมจะให้หมอมาตรวจที่ห้องนะ” เสนออีกทางเลือกให้คนเอาแต่ใจ หากแต่อาการส่ายหน้าไปมากับเสียงอู้อี้ที่ฟังดูงอแงเหมือนเด็กๆทำให้เขารู้ว่ายูชอนไม่ยอมรับข้อเสนอนี้
“ไม่เอา...ผมเกลียดหมอ...”
“งั้นก็กินยาแล้วกัน”
“ไม่เอา...ผมเกลียดยา...”
“ยูชอน....แบบนี้จะไม่หายนะ” แจจุงเตือนก่อนจะถอนหายใจออกมากับอาการดื้อของคนในอ้อมแขน ยูชอนเงยหน้าขึ้นมองคนที่กำลังกอดเขาอยู่ ภาพใบหน้าของแจจุงนั้นดูพร่าเลือนลงไปตามสติที่เหลืออยู่ ดูเหมือนไข้หวัดคราวนี้จะรุนแรงกว่าที่คิดเอาไว้...
“นอนพักเดี๋ยวก็หายแล้ว” บอกเสียงอู้อี้กับอกกว้างก่อนเบียดกายอุ่นเข้าหาอีกฝ่าย ริมฝีปากอิ่มยิ้มออกมาเล็กน้อยเมื่อรู้สึกถึงอ้อมแขนที่กระชับแน่นเข้าอย่างที่ต้องการ ไม่เคยต้องเอ่ยปากขอให้มากความเพียงแค่สัมผัสหรือการแสดงออกเล็กน้อยแจจุงก็ตอบสนองเขาอย่างที่เขาต้องการเสมอ...
“เอาแบบนั้นก็ได้ครับ...งั้นนอนพักซะนะครับ...” แจจุงส่ายหน้าเล็กน้อยหากแต่กลับมีรอยยิ้มบางๆบนสีหน้าที่ดูเหนื่อยใจนั้น เขาไม่เคยเห็นยูชอนในด้านนี้มาก่อน แม้จะไม่สบายใจที่ยูชอนไม่สบายหากแต่อาการดื้อรั้นที่ดูน่ารักแบบนี้กลับทำให้เขายิ้มออกมาได้...
“อืม...” ยูชอนขานรับในลำคอเสียงเบาก่อนจะจมลงไปสู่ห้วงนิทราอย่างรวดเร็วด้วยความอ่อนเพลีย เหลือเพียงแจจุงที่ยังคงนอนลืมตาในความมืด มือเรียวลูบเบาๆบนเรือนผมนุ่มอย่างอ่อนโยนราวกับจะกล่อมให้คนในอ้อมแขนหลับให้สบาย...
“ฝันดีนะครับ...คนดีของผม” แจจุงบอกเสียงเบาก่อนกดริมฝีปากลงจูบบนหน้าผากเนียนที่ตอนนี้อุ่นจัดอย่างแผ่วเบา ทอดสายตามองออกไปข้างนอกหน้าต่างที่ตอนนี้ยังคงมืดสนิท แต่อีกไม่นานแสงอาทิตย์แห่งรุ่งอรุณก็คงมาเยือน...ก้มลงมองร่างบางที่คงกำลังจมอยู่ในห้วงของความฝันที่เขาไม่อาจมองเห็นหรือสัมผัส ปลายนิ้วโป้งหยาบไล้อย่างแผ่วเบาบนเรือนแก้มเนียนราวกับจะเช็ดหยดน้ำตาใดๆที่เคยรินรดลงบนเรือนแก้มนี้...
“ผมรักคุณนะ ยูชอน...” กระซิบเสียงแผ่วราวกับกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน เขารู้ดีว่าสิ่งที่ยูชอนต้องการไม่ใช่ความรักของเขา เพราะแบบนั้นไม่ว่าจะมอบทั้งหัวใจ ไม่ว่าจะรักมากแค่ไหน ความรักของเขาก็ไม่มีค่า ไม่มีความหมาย และมันก็ไม่มีวันส่งไปถึงยูชอน...ไม่มีวัน
เสียงโทรศัพท์มือถือที่ดังต่อเนื่องมาตั้งแต่เมื่อห้านาทีก่อนนั้นกำลังฉุดรั้งใครบางคนที่กำลังหลับไหลให้ตื่นขึ้นจากห้วงนิทราที่แสนล้ำลึก ยูชอนพลิกหน้าหนีเสียงโทรศัพท์ที่ดังน่ารำคาญก่อนดึงหมอนที่อยู่ใกล้ๆมาปิดหูตัวเองไว้แล้วพยายามกล่อมตัวเองให้หลับลงไปอีกครั้ง
แต่ทันทีที่รู้สึกตัวตื่นก็เหมือนระบบต่างๆในร่างกายจะเริ่มทำงาน อาการคลื่นไส้ที่เป็นตั้งแต่เมื่อคืนจึงตื่นขึ้นมาทำปฏิกิริยาได้รวดเร็วพอๆกับที่ทุกอย่างที่กินไปเมื่อวานแล่นย้อนกลับมาจะออกทางเดิม ยูชอนยันตัวเองให้ลุกขึ้นจากเตียงทั้งๆที่ยืนแทบไม่ไหว สุดท้ายก็ล้มโครมลงบนพื้นพร้อมๆกับที่เศษอาหารของเมื่อคืนไหลย้อนออกมา
“ยูชอน!” แจจุงที่ได้ยินเสียงโครมครามจากในห้อง รีบรุดเข้ามาประคองร่างบางที่นอนอยู่บนพื้นให้ลุกขึ้นนั่งดีๆ ยูชอนเอนซบลงกับแผ่นอกของอีกฝ่ายอย่างอ่อนแรง มือแกร่งลูบไปตามใบหน้าและเรือนผมที่ดูเลอะเทอะ ใบหน้าคมคายฉายแววกังวลอย่างเห็นได้ชัด
“ไปหาหมอนะ ผมจะพาไป” พูดจบก็พยายามจะพยุงร่างบอบบางให้เข้าสู่อ้อมแขน หากแต่ยูชอนเอาแต่ส่ายหน้าไปมา
“แจจุง...ผม...อุบ...” พูดไม่ทันจบคำอะไรต่างๆที่ยังหลงเหลืออยู่ในท้องก็ขย้อนออกมาอีกครั้งจนตอนนี้เลอะไปทั้งตัวเองและคนที่ประคองกอดเขาไว้ แจจุงไม่สนใจเสื้อผ้าที่เลอะเทอะของตัวเองแล้วรีบอุ้มร่างบางแนบกับอกแล้วลุกขึ้นด้วยความทุลักทุเลเพราะดูเหมือนอีกฝ่ายจะไม่ยอมเอาง่ายๆ
“ไม่เป็นไรนะ ยูชอนเดี๋ยวผมพาคุณไปหาหมอ” แจจุงบอกเสียงอ่อนก่อนจะเดินออกจากห้องนอนโดยอุ้มยูชอนเอาไว้ ร่างบางพยายามลืมตาขึ้นมองภาพรอบกายทั้งๆที่เปลือกตาหนักอึ้งและใบหน้าร้อนผ่าวด้วยพิษไข้ แต่ภาพห้องนอนและห้องรับแขกที่ผ่านตาไปทำให้รู้ว่าแจจุงกำลังจะพาเขาไปโรงพยาบาลจริงๆ...โรงพยาบาล...
‘ยูชอนไม่ชอบโรงพยาบาลเหรอ?’
‘อืม ผมไม่ชอบกลิ่นยาน่ะ’
“ไม่เอา...ไม่ไป” ยูชอนพูดพร่ำซ้ำคำเดิมครั้งแล้วครั้งเล่า ทั้งๆที่ใบหน้าซีดเหมือนกระดาษ เสื้อเชิ้ตสีขาวที่สวมอยู่นั้นเลอะไปหมด มือซีดขาวพยายามรั้งแขนแกร่งของอีกฝ่ายไว้แล้วบีบแน่นราวกับจะสั่งให้ร่างสูงทำตามที่เขาบอก
“ไม่ได้ยูชอน หน้าคุณซีดมากแล้ว” แจจุงบอกเสียงเข้มขึ้นหวังจะให้อีกฝ่ายเลิกงอแงแบบนี้เสียที แต่ยูชอนกลับพูดแต่คำเดิมซ้ำไปซ้ำมาจนน่าหงุดหงิด อาการของยูชอนแย่กว่าที่เขาคิดไว้มาก สองแขนแกร่งพยายามประคองอีกฝ่ายไว้แนบอกโดยไม่สนใจเสียงงึมงำของคนในอ้อมแขน
‘แต่ผมคงต้องอยู่ที่นี่ไปจนกว่าจะตายแน่ๆเลย...ถ้าเป็นแบบนั้น...’
‘ยองวุง ไม่ตายหรอกน่า...อย่าพูดอะไรแบบนั้นสิ’
“ผมไม่ไป...ไม่ไป...ผมไม่ไปที่นั่น...ไม่ไป...ฮึก...ฮึก..ไม่..” มือเล็กทุบลงบนแผ่นอกแกร่งของคนที่กำลังอุ้มตัวเองไว้อย่างไร้เรี่ยวแรง หยดน้ำตามากมายเอ่อล้นและรินรดลงบนแก้มใส สองขาของแจจุงนิ่งหยุดลงเพียงแค่หน้าประตูห้อง
“ยูชอน....” แม้แต่เสียงของเขาในเวลานี้ก็ไม่ยอมออกมา ไม่ต่างจากเรี่ยวแรงที่จะพาให้เขาก้าวออกไปได้ เขาต้องรีบพายูชอนไปโรงพยาบาล เขารู้ว่าเขาควรทำแบบนั้น แต่ทั้งหยดน้ำตาและเสียงสะอื้นไห้ของคนในอ้อมแขนนั้นทำให้เขาคิดไม่ออกแม้แต่ว่าเขาควรจะพูดอะไรต่อ น้ำตาของยูชอนนั้นสวยงามราวกับอัญมณีไสบริสุทธิ์ที่ต้องไล่ตามไขว่คว้าไปถึงขอบโลก หากแต่อัญมณีที่แสนเลอค่านั้นกลับแลกมาด้วยความเจ็บปวดที่มากล้นในใจของเขา
‘อยู่กับผมได้มั้ย? ถึงจะเป็นโรงพยาบาลที่ยูชอนไม่ชอบก็อยู่กับผมได้มั้ย...จนกว่าผมจะ...’
‘ผมจะอยู่กับยองวุงตลอดไป ไม่ว่าจะที่ไหน...แต่ต้องแลกกันนะ ยองวุงก็ต้องอยู่กับผมตลอดไปเหมือนกัน’
“ไม่ไป...ผมไม่ไป...” คำพูดเดิมถูกถ่ายทอดผ่านน้ำเสียงสั่นเครือและแผ่วเบาครั้งแล้วครั้งเล่า ราวกับหัวใจที่แสนด้านชาของเขานั้นอ่อนแอลงไปพร้อมกับร่างกายที่ไร้เรี่ยวแรง ไม่มีแรงจะต่อสู้หรือเก็บกลั้นอดีตที่คอยทำร้ายเอาไว้ในซอกมุมของหัวใจได้อย่างทุกครั้ง ไม่มีแม้แต่เรี่ยวแรงจะวิ่งหนี...ได้แต่ปล่อยให้ภาพความทรงจำที่เลวร้ายนั้นทำร้ายจนแทบแหลกสลาย...
“ไม่.....” คำพูดทั้งหมดจบลงเมื่อไม่อาจจะประคองสติตัวเองไว้ได้อีกต่อไป เปลือกตาบางปิดลงพร้อมกับมือเล็กที่ร่วงลงข้างตัวอย่างไร้เรี่ยวแรง แจจุงร้องเรียกคนในอ้อมแขนด้วยความตระหนก หากแต่สิ่งสุดท้ายที่ยูชอนได้ยินกลับไม่ใช่เสียงของแจจุงที่ร้องเรียกเขา หากแต่เป็นเสียงของใครบางคนที่จากไปอย่างไม่มีวันกลับ เสียงที่ใครคนนั้นที่เอ่ยกับเขาพร้อมรอยยิ้มและริมฝีปากที่สัมผัสกันแทนคำสัญญานั้น...คำสัญญาที่กลับกลายเป็นเพียงแค่คำโกหก...คำโกหกที่คอยทำร้ายให้เจ็บปวดไม่ต่างจากตายทั้งเป็น...
.
.
.
‘ครับ...ผมสัญญา...ผมจะอยู่กับยูชอนตลอดไป’
ผมเคยถามตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า ว่าเมื่อไรกันนะลมหายใจของผมถึงจะหมดลง...
“รู้มั้ยการมีชีวิตอยู่คืออะไร?” เสียงทุ้มของคนข้างกายที่เอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบและความสวยงามของพระอาทิตย์ที่กำลังจะลับขอบฟ้าเบื้องหน้านั้นเรียกให้เจ้าของใบหน้าขาวจัดหันกลับไปมอง ยูชอนเอียงคออย่างไม่ค่อยเข้าใจเท่าไรนัก
“ก็มีลมหายใจแบบนั้นล่ะมั้ง” ตอบไปอย่างที่คิด มือเล็กเรียวเท้าลงบนผืนหญ้าจั๊กจี้มือ เอนตัวลงเล็กน้อยเพื่อคลายความเมื่อยล้า ทอดสายตามองภาพทะเลสาบกว้างเบื้องหน้าพลางเฝ้าสงสัยว่าแผ่นน้ำสะท้อนเงาตรงหน้านั้นลึกมากแค่ไหน...ก้อนหินที่คว้ามาได้ถูกขว้างออกไปสุดแรงก่อนที่จะจมหายลงไปอย่างเงียบเชียบ...
“ก็เกือบถูกนะ...แต่ว่าการมีชีวิตอยู่น่ะคือการมีลมหายใจเพื่อใครสักคนต่างหาก” ยองวุงบอกก่อนหันไปมองคนตัวบางที่นั่งอยู่ข้างๆ ใบหน้าด้านข้างที่ดูอ่อนหวานอาบไล้แสงอาทิตย์สีส้มจัด เสื้อเชิ้ตสีดำที่สวมอยู่นั้นราวกับจะทำให้ใบหน้านี้หมองเศร้า
“ใครสักคน...เหรอ?” ยูชอนทวนคำพูดของอีกฝ่ายเสียงเบา ก่อนจะขยับตัวถอยออกอย่างลืมตัวเมื่อยองวุงยื่นมือมาใกล้ ยองวุงยิ้มเล็กน้อยก่อนจะค่อยๆเอื้อมมือไปหยิบเศษใบไม้ออกจากเรือนผมสีเข้มของคนตรงหน้า มือเรียวสัมผัสลงอย่างอ่อนโยนบนเรือนผมนุ่ม
“ครับ...ใครสักคนที่เป็นคนสำคัญ” ยองวุงบอกพร้อมรอยยิ้มที่ราวกับจะถ่ายทอดความรู้สึกทั้งหมด ลูบบนกลุ่มผมสีเข้มอย่างแผ่วเบาราวกับกำลังปลอบโยนจิตใจที่แสนว้าวุ่น ยูชอนมองคนตรงหน้านิ่ง สัมผัสอ่อนโยนที่ไม่เคยได้รับจากใครคนอื่นนอกจากคนตรงหน้าส่งให้หัวใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ ร่างบางเสสายตาหนีไปมองทางอื่นเมื่อเผลอสบตากับอีกฝ่ายเข้า
“ผมไม่เคยมีคนสำคัญ” ยูชอนบอกเสียงเบาก่อนดันมือเรียวของอีกฝ่ายให้ออกห่าง ก่อนจะสูดหายใจเข้าลึกอย่างลืมตัว ราวกับลำคอเขื่องขมจนเหมือนทุกถ้อยคำนั้นผ่านออกมาอย่างยากลำบาก วางปลายคางลงบนหัวเข่าแล้วมองภาพดวงอาทิตย์ที่กำลังจะลับหายไปด้วยความรู้สึกว่างเปล่า...
“งั้นก็ลองมีสิ...เป็นผมก็ได้นะ” ยองวุงบอกน้ำเสียงเรียบราวกับเป็นเรื่องปกติ ยูชอนหันกลับไปมองร่างสูงด้วยความสงสัยระคนตกใจเล็กน้อย
“ก็ไหนๆผมก็ให้ยูชอนเป็นคนสำคัญของผมแล้วนี่ ยูชอนก็มีผมเป็นคนสำคัญสิจะได้ไม่เสียเปรียบ” บอกเงื่อนไขชวนงงพร้อมรอยยิ้มบนใบหน้าคมคาย เขยิบเข้าไปใกล้คนที่ทำหน้างงอยู่ก่อนจะจับมือทั้งสองข้างที่แสนบอบบางขึ้นมาตรงหน้า
“นี่คือผมกับยูชอนใช่มั้ย ผมให้ยูชอนเป็นคนสำคัญของผมแบบนี้” อธิบายไปพลางจับมือเล็กให้แบออกทั้งสองข้าง แล้ววางมือข้างหนึ่งของตัวเองลงไปบนฝ่ามือนุ่มนั้น น้ำหนักที่มากขึ้นทำให้มือข้างหนึ่งต่ำลงเล็กน้อย
“เห็นมั้ยล่ะ ยูชอนเสียเปรียบเห็นๆเลย เพราะงั้นผมก็จะยอมยกตัวเองให้เป็นคนสำคัญของยูชอนแบบนี้...” วางมืออีกข้างลงบนฝ่ามือที่อยู่สูงกว่าแล้วออกแรงเพียงเล็กน้อยให้มือทั้งสองลงมาอยู่ในระดับเดียวกัน
“เป็นไงเท่ากันแล้วเห็นมั้ย?” ยองวุงถามพร้อมรอยยิ้มบางๆ แล้วจรดจูบเบาๆบนริมฝีปากอิ่มของคนตรงหน้าแล้วผละออก ยูชอนมองมือของเขาที่ตอนนี้ถูกเกาะกุมอยู่นิ่ง ไม่รู้ว่านานแค่ไหนที่นั่งนิ่งอยู่แบบนั้น แต่คงนานพอที่หยดน้ำอุ่นใสจะกลั่นล้นขึ้นมาเอ่อคลอนัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อน ยองวุงยื่นใบหน้าไปใกล้ก่อนจูบเบาๆลงบนเปลือกตาบาง หยดน้ำตาถูกขับให้ร่วงหล่นลงบนเรือนแก้มใสอย่างห้ามไม่ได้ เขาไม่รู้จักความอบอุ่นในหัวใจ เขาไม่รู้จักความรู้สึกที่แสนยิ่งใหญ่ของการทำเพื่อใครสักคน เขาไม่รู้จักความรัก ไม่เคยแม้แต่จะคิดว่าจะได้รับมัน
‘จำที่พี่พูดไว้นะยูชอน...อย่ามีคนสำคัญ อย่ารักใคร’
“ยูชอน การรักใครสักคนไม่ได้น่ากลัวอย่างที่คุณคิด...การที่....” ถ้อยคำทั้งหมดจบลงเมื่อร่างเล็กโผเข้ากอดเขาไว้จนแทบล้มไปด้วยกัน ยองวุงยกแขนขึ้นกอดคนตัวบางที่กำลังสะอื้นอยู่อย่างอ่อนโยนที่สุดที่เขาจะทำได้
“ผมรักคุณนะ ยูชอน...” กระซิบบอกอย่างแผ่วเบาก่อนจะยิ้มออกมาบางๆ เมื่อได้ยินเพียงเสียงอู้อี้ของคนในอ้อมแขนที่พยายามจะเอ่ยคำนั้นออกมาครั้งแล้วครั้งเล่า แม้จะฟังแทบไม่เป็นศัพท์แต่อ้อมแขนเล็กที่กระชับแน่นนั้นก็เพียงพอที่จะทำให้เขาเข้าใจสิ่งที่ยูชอนต้องการจะบอก...คำนั้น...คำเดียวกัน....
“...ผมรักคุณ...ยองวุง...”
‘เพราะความรักจะกลายเป็นพันธนาการที่ล่ามเราไว้กับความเจ็บปวดไปจนวันตาย’
แสงไฟสีขาวตกกระทบกับน้ำในกะละมังพลาสติกใบเล็กที่กระเพื่อมไหวด้วยหยดน้ำที่ไหลจากแรงบีบผ้าขนหนูในมือเรียว แจจุงแตะผืนผ้าเย็นชื้นลงบนเรือนแก้มใสอย่างเบามือ เรื่อยไปถึงลำคอระหง ได้ยินเพียงเสียงครางในลำคอที่ฟังดูเหมือนเด็กที่กำลังอารมณ์เสียเพราะโดนรบกวนเวลานอนกลางวัน
“ยองวุง...” ภาพของร่างบอบบางที่ยังคงหลับไหลอยู่ในความฝันหรือภาพความทรงจำที่หล่อเลี้ยงหัวใจที่ไม่อยากจะขยับไหวให้ยังคงเต้นต่อไปนั้นเป็นภาพที่แสนคุ้นตา ทั้งๆที่น่าจะชินชาจนไม่รู้สึกหากแต่ในเวลานี้เขากลับรู้สึกเจ็บร้าวไปทั้งอก
ตึง!! แจจุงชกมือลงกับผนังอย่างแรงจนเจ็บร้าวไปทั้งมือ ก้มลงมองหลังมือที่ขึ้นรอยแดงของตัวเอง แล้วแค่นยิ้มกับตัวเองอย่างแสนเศร้า...ไม่รู้ว่าเมื่อไรที่หัวใจของเขาจะด้านชาจนไม่เจ็บอีกต่อไป...
.
.
“แจจุง...หิวน้ำ” เสียงแห้งแหบที่เอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบนั้นเรียกให้แจจุงหันกลับไปก่อนจะรีบลุกไปหยิบน้ำมาให้คนที่กำลังนอนอยู่บนเตียง ค่อยๆประคองร่างบอบบางให้ลุกขึ้นนั่งพิงกับหัวเตียง ก่อนยกแก้วน้ำจรดกับริมฝีปากอิ่มนั้นแล้วค่อยๆยกแก้วขึ้นช้าๆ เพียงแค่ครู่เดียวยูชอนก็ยกมือขึ้นแตะแก้วเบาๆแทนคำพูด แจจุงวางแก้วลงที่พื้นข้างเตียงก่อนจัดให้ยูชอนนอนลงกับเตียงอีกครั้ง
“เป็นยังไงบ้างครับ?” เอ่ยถามอีกฝ่ายก่อนยกมือขึ้นแตะบนหน้าผากเนียนนั้นแล้วมองใบหน้าซีดขาวของคนตรงหน้าอย่างเป็นกังวลเมื่อสัมผัสที่มือนั้นอุ่นจัดแม้จะเช็ดตัวให้แล้วหลายครั้ง
“มึนหัว...” ยูชอนตอบเสียงเบาในลำคอ ก่อนนิ่วหน้าเล็กน้อยเมื่ออาการปวดหัวแล่นจี๊ดเข้ากระบอกตา มือเล็กยกขึ้นกดตรงที่ปวดนิ่งเผื่อจะช่วยให้อาการเบาลงบ้าง นอนนิ่งอยู่แบบนั้นพักนึงก่อนจะถอนใจออกมาอย่างเหนื่อยอ่อน เขาไม่เคยเป็นหวัดรุนแรงขนาดนี้มาก่อนเลยจริงๆ...
“นอนพักเถอะครับ...เดี๋ยวผมไปทำข้าวต้มมาให้” แจจุงบอกก่อนลูบเบาๆบนเรือนผมนุ่มของคนป่วย แล้วจะลุกไปหากแต่ต้องชะงักไว้เมื่อถูกมือเล็กของอีกฝ่ายดึงไว้
“มือไปโดนอะไรมา?” ยูชอนถามเจ้าของมือเรียวที่มีแต่รอยแดงช้ำ แจจุงยืนนิ่งไม่รู้แม้แต่ว่าเขาควรจะตอบอะไร มือเล็กและซีดขาวแตะเบาๆลงบนหลังมือช้ำราวกับกลัวว่าจะทำให้เขาต้องเจ็บ แจจุงกัดริมฝีปากแน่นจนรู้สึกถึงรสชาติของเลือดเค็มปร่า... ไม่ใช่ที่มือ...หัวใจของผมต่างหากที่เจ็บ...ยูชอน...
“เจ็บรึเปล่า?...” น้ำเสียงที่เอ่ยถามคล้ายกับห่วงใยนั้นราวกับจะทำให้แจจุงรู้สึกว่าหัวใจของเขาที่กำลังจะหยุดลงด้วยความเจ็บปวดนั้นกลับมาเต้นใหม่อีกครั้งเพราะคนคนนี้...คนที่ทำร้ายหัวใจของเขาครั้งแล้วครั้งเล่า
“ไม่หรอกครับ...แค่นี้เอง...” น้ำเสียงที่ออกมานั้นกระท่อนกระแท่นจนน่าโมโห หากแต่ยูชอนกลับยิ้มเล็กน้อย ก่อนเป่าเบาๆบนหลังมือช้ำ จนแสบไปทั้งมือเพราะลมหายใจอุ่นที่กระทบกับรอยแผล แจจุงมองใบหน้าซีดขาวของคนตรงหน้านิ่งราวกับถูกสาป ยูชอนเอื้อมมือขึ้นแตะเบาๆบนใบหน้าคมคายของคนตรงหน้าอย่างแผ่วเบา ริมฝีปากอิ่มจุดรอยยิ้มขึ้นอย่างทุกครั้ง
“แจจุง...” เอ่ยเรียกอีกฝ่ายโดยไม่แม้แต่จะหันไปมองหรือสบตาเจ้าของชื่อนั้น ยูชอนมองออกไปเรื่อยๆอย่างไร้จุดหมาย ราวกับเพดานสีขาวเบื้องบนนั้นคือความว่างเปล่า อยากเห็นเหลือเกินว่าท้องฟ้าที่อยู่ข้างบนนั้นมันกว้างสักแค่ไหน ทำไมเขาถึงไม่เคยเห็นใครคนนั้น...ความเจ็บปวดเอ่อล้นขึ้นมาในจิตใจ หยดน้ำใสเอ่อล้นขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ หากแต่ก็ไม่ได้คิดจะห้ามมันตั้งแต่แรก บางทีแล้วถ้าร้องไห้ออกมา ความเจ็บปวดอาจจะลดลงไปก็ได้
“ยูชอน...” แจจุงได้แต่เรียกชื่อของอีกฝ่ายออกมาราวกับคนขี้ขลาดที่ไม่กล้าแม้แต่จะยกมือขึ้นเช็ดหยดน้ำตาที่กำลังรินไหลของคนตรงหน้า ยูชอนหลับตาลงช้าๆปล่อยให้หยดน้ำตารินไหลลงมาอย่างไม่ขาดสาย เสียงสะอื้นแผ่วเบานั้นขาดห้วงฟังดูแล้วแสนเศร้า
“กอดผมได้มั้ย?” สิ้นคำถามนั้นร่างบอบบางถูกรั้งไปกอดไว้ในอ้อมแขนโดยปราศจากคำตอบใดๆ แจจุงโอบกอดร่างบอบบางในอ้อมแขนอย่างอ่อนโยนและทนุถนอมที่สุด กดปลายจมูกลงบนไหล่บางสูดกลิ่นกายหอมละมุน
“แน่นกว่านี้อีกได้มั้ย?” เอ่ยขออย่างไม่รู้สึกเขินอายใดๆ แจจุงเผลอกัดริมฝีปากตัวเองแรงๆจนรู้สึกเจ็บ สองแขนนั้นกอดรัดร่างในอ้อมแขนแน่นเข้าอีก แน่น...จนเหมือนกำลังจะแตกสลาย...สองแขนเรียวเล็กโอบกอดคนตรงหน้าตอบ มือเล็กนั้นสั่นสะท้านลากไล้ไปตามแผ่นหลังกว้าง.... ริมฝีปากอิ่มเผยรอยยิ้มบางเบาเจือหยดน้ำตาที่ไหลริน
.
.
.
.
.
.
“....ยองวุง...”
คนเราก็แปลก...ทั้งๆที่รู้ว่าเจ็บ...แต่ก็ยังทำให้ตัวเองเจ็บอยู่ได้
TBC...
